miércoles, 22 de febrero de 2023

Ruinas

Foto: Elena Dean @bicodepulga

Hay un poso de tristeza en cada ruina. En aquello que es dejado, que es abandonado, que a nadie le interesa. Pero también hay una enorme posibilidad. Una vida futurible. Una esperanza de reconstrucción. Solo hay que caer en las manos adecuadas. Aquellas que creen en la restauración, en la mínima intervención, en la conservación de las estructuras originales, cuando estas son sólidas. Un poco de pintura aquí, una plaqueta antideslizante allá, una amiga, un hermano, una psiquiatra. Solo hay que saber dejarse ayudar. Tampoco tiene por qué  salir muy caro, no tiene por qué convertirse una en una mansión de lujo de la noche a la mañana. No es necesario ser castillo, pudiendo ser casita de madera. Mantener abierta la puerta y poner buena cara a las visitas. Decorarse un poco, poner unas cortinas, unos pendientes largos, un tejado con Velux. Dejar entrar de nuevo la luz, colgar un cuadro que te remueva por dentro, colocar un felpudo que diga: "tienes que gustarle al gato". La ruina no es más que experiencia, vida vivida, el desgaste que, pese a todo, da siempre paso a la reedificación. A una nueva oportunidad que hay que aprovechar. Para reconstruirse.


jueves, 16 de febrero de 2023

Un elefante na sala de estar

 "Pregunteille a papá cal fora a miña primeira palabra e quedou calado un tempo longo, e despois díxome que non se acordaba ben, que seguramente fose algunha desas -mamá, auga, pan- e daquela decateime de que hai moitos recordos de min que mamá levou con ela."

                                        Berta Dávila

                                        Edicións Xerais de Galicia

miércoles, 8 de febrero de 2023

Miedo

Fotografia: Elena Dean @bicodepulga


Música: Todo pasa. Carla Morrison.

Nunca he tenido demasiado miedo. Ni a la oscuridad, de niña, ni a la pérdida de la virginidad, de adolescente, ni a la soledad, de adulta. No hay razón para tenerlo, me he dicho siempre y me he negado esa emoción, ese sentimiento, como lo define José Antonio Marina en su maravilloso libro Anatomía del miedo. Un tratado sobre la valentía. Pero ahora sé que puede ser una bomba de racimo. Que puede invadirlo todo. Destruirlo todo. Una vez, me pasó. Hace ocho años, lo sentí. Y llegó para quedarse. Junto con un diagnóstico. Nada ha vuelto a ser como era entonces. Algo se quebró dentro, algo se volvió inseguro y fugaz, algo se perdió. Y aprendí a valorar la cordura. Porque sé que la locura, os da pavor. La locura provoca que te aten a una camilla mientras lloras en silencio. Que llores en un bar mientras escribes y que la gente te mire sin decir nada. Que te encierres en un baño y hables sola. Provoca que, a veces, te quieras morir. La locura da miedo. Por eso sé que estar bien, integrarse, es lo fabuloso. Pasar desapercibida, no poner en riesgo tu trabajo, tener pareja estable, yo qué sé. Lo que pasa es que a veces, algo se agita dentro de nuestras cabezas, algo las distingue, las dota de una absoluta infelicidad y las destruye poco a poco. Sin que podamos elegir. Me gustaría creer en la prevención, si no fuera que nadie puede prever que nos pasen las cosas que nos pasan. Por eso prefiero quedarme con el buen trato. Y, una vez has tocado fondo, con no abandonar el tratamiento. Puede que hablar también sea útil. No lo sé. No lo he intentado. Pero han pasado ocho años. Ocho putos años en los que no he perdido a mi familia, no he perdido a mis amigos, no he perdido el trabajo y no he perdido la vida. Es hora de dar las gracias. Por respetar mi pánico, mi silencio, mi cobardía y mi dolor. Aunque mi día a día es normal, no he superado el diagnóstico. Lo arrastro como puedo y lo adorno con sonrisas. Pero ha llegado la hora de decirlo, de reconocer, por fin, que soy esquizofrénica y de pediros que, por favor, por favor, por favor, no me tengáis miedo. Porque no me lo merezco. Porque sigo siendo yo.

miércoles, 1 de febrero de 2023

Por qué llora la maestra

 "Tú eres diferente a los demás; todos lo somos. Miramos el mismo mar, la misma nevada, pero cada uno ve una ola distinta al romper, un copo de nieve traspasado por la luz. Esa visión tuya es única, y es lo que nos tienes que contar."

                                      Gonzalo Moure

                                       Editorial Kalandraka

domingo, 22 de enero de 2023

La suerte


Fotografía: Elena Dean @bicodepulga

Aunque Wikipedia cataloga la suerte como el resultado positivo o negativo de un suceso poco probable, mi definición favorita hasta el momento la da James Mathew Barrie en Peter Pan, cuando cuenta que un niño que buscaba con ahínco un penique por el parque, encontró dos. Pura chiripa. Suerte es también una canción de Shakira, el nombre de una administración de loterías de O Porriño, y el trébol de cuatro hojas. Mala suerte es cruzarse, por ejemplo, con un gato negro, aunque sea de tu vecino. A todos nos ha pasado. Con cierta frecuencia hemos tenido golpes fatales, rachas que es preferible olvidar. Parece fácil, pero no, valorar nuestro nivel de fortuna. Todo depende, imagino, de con quién nos comparemos. Depende del enfoque. No soy Siri Hustvedt, pero tampoco una mujer afgana. No soy una PAS, pero tampoco una momia. No me ha tocado la lotería, pero al menos tengo trabajo. Aún así, aún estando en ese confortable punto medio, evitamos pasar por debajo una escalera. Nos da pánico que se nos rompan los espejos. Compramos Budas y los metemos en casa, aunque se hayan quedado totalmente desfasados. Me pregunto qué sucedería si solo tuviésemos buena suerte. Si obtuviésemos todo aquello que deseamos. Me pregunto si esos deseos tendrían fin. Y si ese fin sería bueno. Pero ya no. Ya no será posible saberlo. Puto gato. Puto gato negro.

sábado, 14 de enero de 2023

Cosas raras que se oyen en las librerías

 "CLIENTE: ¿Tenéis libros con pasajes que se puedan leer en un funeral?
LIBRERO: Claro, lo ayudaré a buscarlos.
CLIENTE: Gracias.
LIBRERO: Y le doy mi más sincero pésame.
CLIENTE: No se preocupe, sólo ha sido el conejito de mi hija."

                                                                       Jen Campbell
                                                                 Editorial Malpaso 

domingo, 8 de enero de 2023

Niebla


Foto: Elena Dean @bicodepulga

Seguir el sendero creado por otros es una opción. Trazar nuestra propia senda, atravesar la niebla, lo desconocido, las incógnitas, los deseos, es una elección. Nadie sabe, en realidad, cuál es el camino, porque hay muchísimas opciones, la mayoría correctas, pero tal vez solo una, apasionante. Decantarnos por ella depende de cada uno de nosotros. De nuestro coraje, de nuestra valentía, de nuestra falta de sentido común. Todos nos hemos equivocado más de una vez, pero sabemos que cometimos esos errores porque creíamos firmemente en ellos, porque movieron algo dentro de nosotros. Las pasiones que nos han cegado son nuestro ojalá definitivo. Nuestro riachuelo de agua turbia favorito. De nada sirve arrepentirse. Lo que cabe es aceptar y tratar de no volver a caer. O tal vez sí. Somos animales de costumbres, y una costumbre más es equivocarse, algo que no nos encanta, pero que es inevitable. Llegará un día en que se premien los errores, en que se dé un plus por fallar. Ahí estaremos, entonces, muchos de nosotros, agazapados, felices de que al fin, haya llegado nuestro momento. Y sea todo niebla.

lunes, 2 de enero de 2023

Pequeno álbum de Nova York en inverno

  "Aterramos no JFK á tardiña e tras hora e media de metro chegamos ao noso hotel con encanto na rúa 31 de Manhattan, un edificio adorable co chan de moqueta e papel pintado nas paredes. Dende a fiestra, podiamos ver o Empire State. Cada noite iluminábano dunha cor diferente: un día por unha causa solidaria, ao día seguinte por outra, coma se existise algunha relación oculta entre a solidariedade e as cores estridentes. "Oxalá poidamos velo normal algún día", murmuraches apesarada.

    Acaso non lembras que cando me coñeciches eu ía disfrazado de Mariano Rajoy?"

         Un libro de debuxos de Berta Dávila 
                               con textos de Carlos Meixide.
                               Rodolfo e Priscila, editora indecisa.