lunes, 28 de agosto de 2023

Isto SI é un home. Unha mirada masculina contra o patriarcado.

 "A miña nai non entrou en ningunha daquelas tabernas do barrio na vida, e iso que era unha muller traballadora no mercado, como xa dixen, e unha muller afouta, pero alí ela non entraba. Porque aquel territorio era dos homes. E as mulleres do meu barrio, que non eran señoritas, senón que traballaban dende primeiras horas da mañá ata as tantas e enzoufaban as mans coma os homes empuñando machados, coitelos perigosísimos, andaban a correr, sen sacar o mandil de traballo, para ir á cociña e fritir uns bistés que meterlle na boca aos fillos e ao marido porque unha señora da súa casa tenlle o xantar listo ao seu home, que vén canso e, probablemente cabreado a saber por que."

                                                        Francisco Castro

                                                        Editorial Galaxia

martes, 22 de agosto de 2023

Polidipsia

Foto: Elena Dean @bicodepulga

La Tierra tiene sed, una sed excesiva. A nosotros nos da igual, claro, con tal de abrir el grifo y que salga agua, qué nos importa el resto. Yo riego mis aguacates y me la sudan tus tomateras. Yo lleno mi piscina y humedezco mi campo de golf. Luego ya se verá. No nos pongamos tiquismiquis, que hay recursos para todos. O no. Pero qué coño, esto es un sálvese quien pueda. Que se seca una laguna, "bah, chorradas". Que nos cortan el agua ocho horas a la jornada, "coño, pues parece que la cosa iba en serio". Desperdiciar cada gota sin control es como tirar basura al suelo, un acto incívico y pernicioso. Una soberana gilipollez. Pero lo seguimos haciendo, porque nos creemos los reyes y amos. La Tierra avisa y le respondemos que es plana. Sube la temperatura, pues ya compraremos un abanico que ponga "puto calor". No vamos a protestar, no vamos a pedir que arreglen esa tubería que lleva meses vertiendo agua, no vamos a exigir que alguien, desde su puesto de poder, tome decisiones. Porque somos radicales, pero radicales de sillón. Subimos la foto a la red y ya está. A seguir dejando botellas de plástico en los pantanos. Que ya se desintegrarán. Que ya nos desintegraremos todos. 

miércoles, 16 de agosto de 2023

El arte de sobrevivir

 "Conviene que intentemos conseguir ver lo que poseemos de la misma manera que lo veríamos si nos fuese arrebatado: sea lo que sea, propiedad, salud, amigos, amante, mujer e hijo, la mayoría de las veces apreciamos su valor solo cuando lo hemos perdido. Si lo logramos, entonces, primero, su posesión real nos hará de inmediato más felices y segundo, trataremos de todas las maneras de prevenir la pérdida, no arriesgaremos nuestra propiedad, no irritaremos a los amigos, no pondremos a prueba la fidelidad de las mujeres, velaremos por la salud de los hijos, etc. Ante la vista de todo lo que tenemos, nos preguntamos <¿Cómo sería si lo tuviera?> y así se nos hace evidente nuestra carencia. Pero en lugar de eso, lo que deberíamos hacer es preguntarnos a menudo ante aquello que poseemos <¿Cómo sería si lo perdiera?>.


                                                      Arthur Schopenhauer

                                                      Herder Editorial

martes, 8 de agosto de 2023

Las manos amigas

Foto: Elena Dean @bicodepulga


Es viejo el dicho de que la familia te toca y los amigos se eligen. Parece sencillo, y a veces lo es, encontrar manos que te acaricien, que te cuiden, que te calmen, que te sostengan, que te ayuden, que te quieran, que te acepten. Pero no debemos considerarlo un regalo, sino una tarea. La de responder con más amistad a la amistad. Escuchar, abrazar, prestar atención. Recordarles que estás ahí, a esas manos tan llenas de vida, tan geniales, tan Tan. Manos que a veces, se tocan los brazos, la barriga y el corazón. Manos poderosas de amiga que se sabe querida, que hoy cumple años y a la que deseo un recorrido sin fin. Cerca de mí.
Feliz día, Elena. Feliz vida.

viernes, 28 de julio de 2023

Memorias de abajo

 "Entonces apareció Max con Peggy, y ya seguimos siempre juntos todos. Era algo extraño estar con los hijos de todo el mundo, los exmaridos y las exesposas (allí estaba Laurence Vail, anterior marido de Peggy Guggenheim, con la nueva esposa, Kay Boyle). Me parecía muy mal que Max estuviera con Peggy. Yo sabía que no la amaba, y aún conservo la vena puritana de considerar que no se debe estar con alguien a quien no se ama. Pero Peggy se ha maleado mucho. Era una persona bastante noble, generosa, y jamás se mostró desagradable. Se ofreció a pagar mi avión a Nueva York, a fin de que pudiera irme con ellos. Pero no quise. Estaba con Renato. Finalmente fuimos en barco a Nueva york, donde permanecí casi un año, hasta que nos marchamos a México.

Esa es la historia."

                                 Leonora Carrington

                                 Alpha Decay

sábado, 22 de julio de 2023

Curvas peligrosas

Foto: Elena Dean @bicodepulga

A veces tampoco es que sepas qué decir. Cuando crees que todo está meridianamente claro. Cuando recuerdas que la derecha ha votado históricamente en contra de todo aquello que supone un avance social (divorcio, aborto, matrimonio igualitario, ley trans, eutanasia, etc.), resulta difícil creer que pese a ello, y a que los datos económicos tampoco van mal, muchísima gente esté empeñada en votarles. Gente que incluso antes, no sólo no lo hacía, sino que los criticaban abiertamente. Personas que apartan la vista de las acciones de censura que están llevando a cabo en comunidades donde gobiernan con la ultraderecha, gente que quizá ignore que votar esa unión supone entrar en un terreno de curvas peligrosas, de pérdida de derechos y libertades, de involución absoluta. Una no sabe qué decir, sólo siente cierta esperanza. De que haya una remontada épica, de que se vote en masa, de que arrase el sentido común. Llevamos 23 años de siglo XXI. Espero de corazón, que en estas elecciones, se note. Por eso voto a partidos de izquierda. No porque pretenda ser un poco más lista que el resto, sino porque lo que quiero es ser mucho más libre.

 

viernes, 14 de julio de 2023

Un año y tres meses

 LA MUERTE ES SUEÑO

Cuando se retiraban las bandejas

y el avión era calma,

solías tú ponerme la cabeza en el hombro,

cerrábamos los párpados

y nos dejábamos llevar

por un viaje de largo recorrido.

Así me gusta imaginar la muerte

ahora que estoy solo.

[...]

           Luis García Montero

           Tusquets Editores

sábado, 8 de julio de 2023

Siesta


Foto: Elena Dean @bicodepulga

Nunca volveré a ser lo suficientemente niña como para rechazar una siesta. En algún momento de la edad adulta, dormir por las tardes pasó de ser una obligación a un deseo reprimido; toca trabajar. Pero hay sobremesas -joder, qué hora más mala- en las que daría literalmente la vida por meterme en cama y dormir, dormir y dormir. Ni siquiera pido soñar. Sólo descanso y desenchufe. El acto de despelotarme y meterme entre unas sábanas fresquitas, ahora en verano, o bajo el edredón calentito en invierno y después de comer, no tiene parangón, que es, por otro lado, una palabra de mierda. Pero vayamos al acto. Estiremos las piernas en la cama, bostecemos, retocemos, tirémonos, por qué no, un pedo. Ay, qué vida esta, tan rica en matices placenteros. Cada vez que me surge una oportunidad, lo hago, no sin recordar el profundo rechazo que le tenía a echarme la siesta de pequeña. Crecer para esto, diréis. Para dejar de vivir unos minutos, unas horas, semanas enteras de vida que se vierten en el colchón a tontas y a locas. Pues sí, sí y sí. Ven a mí, pequeña muerte almohadillada. Abrázame y acurrúcame. Ahora que he crecido y que por fin, sé lo que es bueno.